Πορτραίτα σε προοπτική των Ηλία Φλωράκη και Ειρήνης Μήτση

  

Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών εγκαινίασε στις 3 Απριλίου στις 18.30 τη φωτογραφική εγκατάσταση Portraits en Paysage / Πορτραίτα σε προοπτική, ένα πρότζεκτ που εμπνεύστηκε ο θεατρικός συγγραφέας Gianni Forte, πρώην διευθυντής της Μπιενάλε της Βενετίας και πρόσφατα Καλλιτεχνικός Διευθυντής των Θεάτρων του Μπάρι. 

Η εγκατάσταση, που υλοποιήθηκε σε συνεργασία με τη θεατρική ομάδα À Corps Rompus, συνυφαίνει την εικαστική τέχνη και την προφορική αφήγηση, προσφέροντας μια καθηλωτική εμπειρία που διερευνά την αίσθηση του ανήκειν, τη μνήμη και την ταυτότητα της ιταλοελληνικής κοινότητας. 

Μετά την επιτυχία της στην Τυνησία, το Portraits en Paysage προσγειώνεται στην Αθήνα για να αφηγηθεί, μέσα από υποβλητικά φωτογραφικά πορτραίτα και συγκινητικές ηχητικές μαρτυρίες, τις ιστορίες εκείνων που ζουν αιωρούμενοι ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς, ανάμεσα σε δύο κόσμους. Κάθε εικόνα συνοδεύεται από έναν κωδικό QR που επιτρέπει στους επισκέπτες να ακούσουν τις φωνές των πρωταγωνιστών και να βυθιστούν στη ζωή τους, τις αναμνήσεις και τα συναισθήματά τους.Την φωτογράφιση των πορτραίτων ανέλαβε η Αγγελική Ειρήνη Μήτση, ενώ την ηχογράφηση και την ηχητική επεξεργασία των μαρτυριών ανέλαβε ο Ηλίας Φλωράκης. Τα προρτραίτα τραβήχτηκαν τόσο με ψηφιακή μηχανή, όσο και με ασπρόμαυρο φιλμ που εκτίθεται ως μέρος της έκθεσης.

Στα εγκαίνια παραυρέθηκαν ο Gianni Forte, ο διευθυνής του Ιταλικού Ινστιτούτου Francesco Neri, οι Ελληνοϊταλοί που συμμετείχαν στο έργο, οι καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν την έκθεση, η Αγγελική Ειρήνη Μήτση και ο Ηλίας Φλωράκης και πλήθος προσκελημμένων. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό έως τις 30 Μαΐου 2025 στους εκθεσιακούς χώρους του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου.

Το Portraits en Paysage δεν είναι απλώς μια έκθεση, αλλά μια πρόσκληση να συναντηθούμε, να ακούσουμε ο ένας τον άλλον και να προβληματιστούμε για τις βαθιές συνδέσεις μεταξύ ανθρώπων και τόπων. Μέσα από πρόσωπα, λέξεις και ιστορίες, το έργο αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να προσεγγίσουμε μια πραγματικότητα τόσο οικεία όσο και οικουμενική, ανακαλύπτοντας και ξαναβρίσκοντας τον πλούτο του ιταλοελληνικού πολιτισμού.